Η χορήγηση μίας και μόνο αναβολής, η ματαίωση της συζήτησης και η παράβαση του άρθρου 4 του Συντάγματος

Με τον  Ν 2915/2001 καταργήθηκε το άρθρο 239 ΚΠολΔ, που προέβλεπε τη δυνατότητα αναβολής λόγω εκπρόθεσμης ή λόγω μη κατάθεσης προτάσεων. Η διάταξη του άρθρου 241 ΚΠολΔ προβλέπει πλέον ενιαία τη δυνατότητα χορήγησης μίας μόνο αναβολής της συζήτησης, ανά βαθμό δικαιοδοσίας. Για λόγους ισότητας, ωστόσο, το δικαίωμα αναβολής θα έπρεπε να δίδεται από μία φορά σε κάθε διάδικο μέρος (άρθρα 4 Συντ. 6 παρ. 1 ΕΣΔΑ, 110 ΚΠολΔ), πρακτική που δεν ακολουθείται από τα δικαστήρια (βλ. Μακρίδου, Αρμ 2001, 1452). Αντίθετα, στην πράξη συνηθίζεται να δίδεται και πέραν της μίας αναβολή, στην περίπτωση ματαίωσης της συζήτησης (άρθρο 260 ΚΠολΔ) και επαναφοράς της με κλήση (για νέα συζήτηση της αγωγής) ενός διαδίκου. Η πρακτική αυτή είναι εσφαλμένη για δύο λόγους:

α) επιτρέπει τη δυνατότητα να χορηγείται στην ουσία άπειρος αριθμός αναβολών με την τεχνική της ματαίωσης με την συμφωνία των διαδίκων, κάτι που ο νόμος δεν το επιτρέπει αφού πέραν  του περιορισμού του άρθρου 241 ΚΠολΔ, η κρίση του δικαστηρίου για το αν συντρέχει η όχι λόγος αναβολής ανήκει στην κυριαρχική του εξουσία (βλ. Εφ.Αθ. 358/2002 ΕλλΔνη 2002, 779΄πρβλ. Κεραμέα, Αστικό Δικονομικό Δίκαιο. Γενικό μέρος, 1986 164: ανεπίτρεπτη αναβολή με συμφωνία των διαδίκων) η οποία δεν υπόκειται ούτε σε αναιρετικό έλεγχο [βλ. ΑΠ 1293/1993 ΕλλΔνη 1995, 138. Υφίσταται, ωστόσο, λόγος εφέσεως όταν το δικαστήριο απορρίπτει αίτημα αναβολής ενώ υπήρχε σπουδαίος λόγος και ταυτόχρονα αποδεικνύεται η δικονομική βλάβη τους εκκαλούντος, βλ. Κεραμέα/Κονδύλη/Νίκα (Μακρίδου), ΚΠολΔ Ι (2000), άρθρο241, αρ. 3]  

β) και μετά τη ματαίωση το ουσιαστικό δικόγραφο το οποίο υποβάλλεται προς εκδίκαση είναι αγωγή και όχι η κλήση, ώστε να δικαιολογείται αναβολή επί της κλήσης. Το δικόγραφο της κλήσης είναι απλά ο τυπικός δικονομικά τρόπος, με τον οποίο επαναφέρεται η συζήτηση της αγωγής.

(το παρόν αποτελεί απόσπασμα από Ερμηνεία Κατ' άρθρο ΚΠολΔ Χ Τριανταφυλλίδη/ Ε. Μπαλογιάννη)